• (gebroken rijm, onderbroken rijm of weesrijm) Term uit de prosodie voor die vorm van eindrijm die als rijmschema heeft abcb of abac, bijv.
• [1] Geïsoleerde, niet-rijmende versregel in een gepaard rijmende, middeleeuwse (epische) verstekst. Een weesrijm is ontstaan doordat de kopiist de bijbehorende versregel heeft overgeslagen of vergeten (transmissiefout). Beschikt men over meer redacties (redactie-2) van een tekst, zoals bijv. met de Reinaert ...
• Zie gebroken rijm

Toon uitgebreidere definities

Zoek weesrijm in het Algemeen Nederlands Woordenboek
Zoek weesrijm op Google
Zoek weesrijm op Woordenlijst.org
Zoek weesrijm in de woordenboeken van het Instituut voor de Nederlandse Taal
Zoek weesrijm op Wikipedia