de cognitie

zelfst.naamw. (v.)
Uitspraak:  [kɔx'ni(t)si]
Verbuigingen:  cognitie|s (meerv.)

kennis, idee, overtuiging in de geest van een of meer personen psychologie
Voorbeeld:  `Als mensen communiceren worden cognities overgedragen.`

© Kernerman Dictionaries.

13 definities op Encyclo
  • Het kennen. 2. Vermogen te leren.
  • Let op: Spelling van 1858 cognitio, Lat., de kennis, het onderzoek van eene zaak: absque causae cognitione, zie Absque. Cognosceren, geregtelijk onderzoeken, erkennen
  • Zinvol handelen op basis van gelegde relaties tussen verschillende waarnemingen
  • denkvermogen; begrip dat onder meer een belangrijke rol speelt in de theorievorming binnen de psychologie, bijvoorbeeld binnen onderdelen als de functieleer, de ontwikkel...
  • rechtswetenschap: vermogen om iets te leren. ...
  • Toon uitgebreidere definities

    Deze woorden beginnen met cognitie:
    cognitiefcognitieve

    Herkomst volgens etymologiebank.nl
    cognitie (kenvermogen)