de dyslecticus

zelfst.naamw. (m.)
Afbreekpatroon:  dys` lec - ti - cus
Herkomst:  «Grieks
Verbuigingen:  dyslectici (meerv.)

persoon met dyslexie
Voorbeeld:  `Bij een dyslecticus verloopt de verwerking van taal door de hersenen trager dan bij iemand zonder dyslexie.`
Synoniem:  dyslect


2 definities op Encyclo
  1. 1) Woordblinde
  2. iemand met dyslexie
Toon uitgebreidere definities