de competentie

zelfst.naamw. (v.)
Uitspraak:  [kɔmpə'tɛn(t)si]
Verbuigingen:  competentie|s (meerv.)

1) het competent (1) zijn
Voorbeelden:  `sociale competentie`,
`competenties managen in een organisatie`
Synoniemen:  bekwaamheid, kundigheid

2) de mate waarin een rechter bevoegd is om in een bepaald geschil op te treden
Voorbeeld:  `De regels over de competentie van rechter zijn in de wet vastgelegd.`
Synoniem:  bevoegdheid

© Kernerman Dictionaries.

Synoniemen
bevoegdheid capabelheid capaciteiten

25 definities op Encyclo
  • Geeft aan welke rechter bevoegd is voor welke soort zaak. Zie ook: Absolute competentie
  • Geeft aan welke rechter bevoegd is voor welke soort zaak.
  • Kennis, autoriteit
  • (1) 1) Een competentie is een vereiste vanuit de functie waarbij de werknemer kennis, houding en vaardigheden zodanig weet toe te passen dat het leidt tot succesvol gedra...
  • (2) Beroepscompetenties: het geheel van kennis, vaardigheden en attituden om in een bepaalde beroepssituatie adequaat te functioneren. Loopbaancompetenties: het geheel va...
  • Toon uitgebreidere definities

    Deze woorden beginnen met competentie:
    competentiegeschillencompetentiescompetentievraagcompetentievragen

    Deze woorden eindigen op competentie:
    incompetentiekerncompetentie

    Herkomst volgens etymologiebank.nl
    competentie (bevoegdheid; taalk. onderliggend taalvermogen)