het substantief

zelfst.naamw.
Uitspraak:  ['sʏpstɑntif]
Verbuigingen:  substan|tieven (meerv.)

woordsoort die je gebruikt om een persoon of ding aan te duiden taalkunde
Voorbeeld:  `De meeste woorden in het Nederlands zijn substantieven, bijvoorbeeld tafel, liefde, hemel, partner, konijn, plant enz.`
Synoniem:  zelfstandig naamwoord

© Kernerman Dictionaries.

5 definities op Encyclo
  1. /> zelfstandig naamwoord
  2. •zelfstandig naamwoord. (+audio)
  3. 1) Naamwoord 2) Taalkundige term 3) Woordsoort 4) Zelfstandig naamwoord
  4. woord dat een mens, dier of ding noemt vb: de woorden 'hond' en 'geluk' zijn substantieven
  5. zelfstandig naamwoord Jaar van herkomst: 1576 (Colloquien oft tsamensprekingen (...) in ses spraken )
Toon uitgebreidere definities

Herkomst volgens etymologiebank.nl
substantief (zelfstandig naamwoord)

Hoe bekend is het woord?
Volgens het Centrum voor Leesonderzoek kent 80% van de Nederlanders en 98% van de Vlamingen het woord `substantief`.