de intonatie

zelfst.naamw. (v.)
Uitspraak:  [ɪntoˈna(t)si]

1) verloop van de toonhoogte van een zin als je praat
Voorbeeld:  `Aan de intonatie kun je ook horen welke woorden nadruk krijgen.`
Synoniem:  zinsmelodie

2) het juist spelen van een toon wat betreft toonhoogte muziek
Voorbeeld:  `De intonatie luistert nauw, want vals is gewoon vals.`

© Kernerman Dictionaries.

Synoniemen
compositie klankkleur klanktint modulatie stembuiging timbre toon toonval toonzetting

10 definities op Encyclo
  1. Manier van spreken met beklemtoning om iets duidelijk te maken. De juiste intonatie hebben om een boodschap goed te laten overkomen.
  2. Let op: Spelling (deels) uit 1864: v. [in de muziek] ) het aangeven der toonen, het stemmen.
  3. [Nederlands] Toon waarop je iets uitspreekt
  4. 1) Aanhef (muz) 2) Aanheffing 3) Compositie 4) Het juiste treffen van de toonhoogte 5) In de liturgische zang de aanhef van de priester 6) Klankkleur 7) Klanktint 8) Modu...
  5. Het op de juiste toonhoogte inzetten van de zangstem of een instrument.
Toon uitgebreidere definities

Deze woorden beginnen met intonatie:
intonaties

Herkomst volgens etymologiebank.nl
intonatie (stembuiging)

Hoe bekend is het woord?
Volgens het Centrum voor Leesonderzoek kent 99% van de Nederlanders en 99% van de Vlamingen het woord `intonatie`.