de imperatief

zelfst.naamw. (m.)
Uitspraak:  ['ɪmperatif]
Verbuigingen:  impera|tieve (meerv.)

1) gebiedende wijs taalkunde
Voorbeelden:  `Een bevel of opdracht geef je met een imperatief.`,
`Je schrijft meestal een uitroepteken achter een imperatief.`

2) voorschrift om moreel goed te handelen filosofie
categorische imperatief  (de plicht om te handelen op de manier waarvan je zou willen dat iedereen zo zou handelen (volgens de filosoof Immanuel Kant))

© Kernerman Dictionaries.

Synoniemen
dwingend gebiedend gebiedende wijs gebiedenwijs gelastend vereisend

11 definities op Encyclo
  1. /> wijs
  2. dwingend of gebiedend; met onweerstaanbare dwang
  3. Let op: Spelling van 1858 imperativus, Lat., de gebiedende wijs der werkwoorden, als bijvoegelijk woord: gebiedend
  4. Let op: Spelling (deels) uit 1864: m. [in de taalkunde of spraakkunst] ) gebiedende wijs. ~, [bijvoegelijk naamwoord] en [bijwoord] (...ver, -st), gebiedend, gelastend, b...
  5. •de vorm waarin een werkwoord gebruikt wordt als iets zeker gedaan moet worden. (+audio)
Toon uitgebreidere definities

Herkomst volgens etymologiebank.nl
imperatief (gebiedende wijs)

Hoe bekend is het woord?
Volgens het Centrum voor Leesonderzoek kent 91% van de Nederlanders en 98% van de Vlamingen het woord `imperatief`.