de dissonant

zelfst.naamw. (m.)
Uitspraak:  [dɪso'nɑnt]
Verbuigingen:  dissonant|en (meerv.)

1) geluid van klanken die niet harmonieus samenklinken muziek
Voorbeelden:  `Deze muziek zit vol dissonanten.`,
`Noem jij het maar dissonanten, ik vind het gewoon vals klinken.`
Antoniem:  consonant

2) iets dat niet in harmonie is met de omgeving
Voorbeeld:  `Die post is een kleine dissonant in de jaarcijfers.`
Synoniem:  wanklank

© Kernerman Dictionaries.

11 definities op Encyclo
  1. • [muziek] een verzameling van niet-harmonierende klanken. •een valse noot. •wanluidend.
  2. valse toon vb: ik hoorde een dissonant wat niet past bij de rest vb: die gele stoel is een dissonant in de kamer Synoniem: wanklank
  3. Let op: Spelling van 1858 wanluidend. Dissonantie, wanklank, valsche toon, wangeluid. Dissoneren, valsche toonen voortbrengen, wangeluid maken
  4. samenklank die wrijving geeft en niet harmonisch is, tegenovergestelde van consonant.
  5. 1) Muziekterm 2) Onwelluidend 3) Onwelluidende klank 4) Slecht klinkend 5) Slecht klinkende samenklank 6) Vals 7) Valse noot 8) Valse toon 9) Wanklank 10) Wanklinkend 11)...
Toon uitgebreidere definities

Deze woorden beginnen met dissonant:
dissonantendissonantiedissonanties

Herkomst volgens etymologiebank.nl
dissonant (wanklank)

Hoe bekend is het woord?
Volgens het Centrum voor Leesonderzoek kent 94% van de Nederlanders en 93% van de Vlamingen het woord `dissonant`.