de collocatie

zelfst.naamw. (v.)
Uitspraak:  [kɔlo'ka(t)si]
Verbuigingen:  collocatie|s (meerv.)

1) kleine, vaste woordgroep taalkunde
Voorbeeld:  `Woordgroepen als 'tafel dekken' en 'halsbrekende toeren' zijn collocaties.`

2) gedwongen opname in een inrichting juridisch
Voorbeeld:  `De wet op de collocatie betreft de bescherming van de persoon van de geesteszieke.`

© Kernerman Dictionaries.

11 definities op Encyclo
  1. in België gebruikte term voor verplichte opname in een psychiatrische instelling
  2. Let op: Spelling van 1858 collocatio, Lat., de stelling, plaatsing; (in regten) de rangschikking der schuldeischers; de uithuwelijking. Colloceren, stellen; uitzetten, ui...
  3. Het aanbieden van huisvesting in de wijkcentrale, waarmee andere partijen (dan KPN) toegang tot het aansluitnet naar de abonnees kunnen krijgen.
  4. Een idiomatische verbinding van twee of meer woorden.
  5. 1) Idiomatische verbinding van woorden 2) Onderlinge plaatsing
Toon uitgebreidere definities

Deze woorden beginnen met collocatie:
collocaties

Herkomst volgens etymologiebank.nl
collocatie (vaste verbinding van twee of meer woorden)

Hoe bekend is het woord?
Volgens het Centrum voor Leesonderzoek kent 40% van de Nederlanders en 94% van de Vlamingen het woord `collocatie`.