uitwuiven

werkw.
Uitspraak:  ['œytwœyvə(n)]
Vervoegingen:  wuifde uit (verl.tijd enkelv.)
Vervoegingen:  heeft uitgewuifd (volt.deelw.)

wuiven naar iemand die vertrekt
Voorbeeld:  `De jongen was teleurgesteld omdat niemand hem was komen uitwuiven.`
Synoniem:  uitzwaaien

© Kernerman Dictionaries.

1 definitie op Encyclo
  • 1) Nazwaaien 2) Uitzwaaien
  • Toon uitgebreidere definities