• (classicisme, Frans-classicisme of neoclassicisme) Literair-historische term voor een stroming begonnen in het 17e-eeuwse Frankrijk(vandaar de benaming ‘Frans-classicisme’) als vervolg op de periode van de renaissance. Algemeen kenmerk is de navolging van de Klassieke Oudheid gecombineerd met een prescrip...
• Etym: Gr. neo- = nieuw. - Literairhistorische term met wisselende inhoud waarvan de constante echter is dat er steeds een terugkeer mee wordt aangeduid naar een vroegere stroming die als `klassiek` (zie classicisme) wordt ervaren. Meestal geldt het als klassiek gerichte stromingen uit de 19de en het begin va...
• 1) Richting in de schilderkunst
• Architectuurstroming (vanaf eind 18e eeuw tot ca. 1914) met voorliefde voor orde en symmetrie, gekenmerkt door bepleisterde en wit beschilderde lijstgevels die het stadsbeeld uniformiseren. Verhoudingen en vormentaal van deze stroming evolueren met de tijd
• Een streven naar zuivere en strenge vormen, waarin het voorbeeld van de klassieke oudheid (naar vorm en inhoud) sterk wordt nagevolgd.

Toon uitgebreidere definities

Zoek neoclassicisme in het Algemeen Nederlands Woordenboek
Zoek neoclassicisme op Google
Zoek neoclassicisme op Woordenlijst.org
Zoek neoclassicisme in de woordenboeken van het Instituut voor de Nederlandse Taal
Zoek neoclassicisme op Wikipedia