deductief

bijv.naamw.

Uitspraak:	[dedʏk'tif]
Afbreekpatroon:	de·duc·tief

als iets berust op deductie

Voorbeeld:

`Bij deductief redeneren vertrek je van een algemene wet en die pas je toe op concrete situaties.`

• 1) Afleidend 2) Het een uit het ander afleidend
• Het afleiden van een nieuwe stelling, bewering of hypothese uit bestaande stellingen of theorieen. Deductie staat tegenover inductie.
• Zie inductief.

Toon uitgebreidere definities

Wat betekent deductief?

'als iets berust op deductie'

Hoe spel je deductief?

deductief spel je D E D U C T I E F

Zoek deductief in het Algemeen Nederlands Woordenboek
Zoek deductief op Google
Zoek deductief op Woordenlijst.org
Zoek deductief in de woordenboeken van het Instituut voor de Nederlandse Taal
Zoek deductief op Wikipedia