declaratief

bijv.naamw.
Uitspraak:  [deklara'tif]

beschrijvend
declaratieve zin  (zin waarin een beschrijving of bewering gedaan wordt) `"Het regent" is een declaratieve zin, "Regent het?" een interrogatieve.` Antoniem: imperatief, interrogatief
declaratieve programmeertaal  (programmeertaal die beschrijvend van karakter is) `In een declaratieve programmeertaal schrijf je op wat er aan de hand is, in een imperatieve of procedurele hoe iets moet gebeuren.` Antoniem: imperatieve programmeertaal, procedurele programmeertaal

© Kernerman Dictionaries.

1 definitie op Encyclo
  1. Fr: déclaratif [rechtswetenschap] verklarend bijv. de verdeling heeft een ~ karakter (art. 883 B.W.)…
Toon uitgebreidere definities

Herkomst volgens etymologiebank.nl
declaratief (verklarend)