constitutief

bijv.naamw.
Uitspraak:  [kɔnstity'tif]

die of dat ervoor zorgt dat iets er komt, dat iets gaat bestaan
Voorbeeld:  `Spelregels zijn constitutieve regels, ze roepen iets in het leven dat zonder die regels niet bestaat.`
constitutief vonnis  (vonnis waardoor een nieuwe juridische situatie ontstaat) `een echtscheiding is een constitutief vonnis`
constitutieve autonomie  (bevoegdheid van een gemeenschap om de inrichting en de werking van de eigen instellingen te organiseren.) `de constitutieve autonomie van Vlaanderen`

© Kernerman Dictionaries.

3 definities op Encyclo
  • 1) Vaststellend 2) Vormend 3) Wezenlijk
  • burgerlijk procesrecht: scheppend, in het leven roepend. Bijv. een ~ vonnis schept een zekere rechtstoestand. ...
  • het wezen bepalend, uit de zaak niet weg te denken; recht: constitutieve titel, titel van vestiging (Pleysier 2008)
  • Toon uitgebreidere definities