• (oude rechtstermen:) degene die een eis of verzoek rechterlijk krijgt toegewezen; eiser
• Let op: Spelling van 1858 (regtsg.) de klager, verzoeker. Impetraat, impetratus, Lat., de beklaagde. Impetratie, impetratio, Lat., het aanzoek, de klagt, regtsverkrijging. Impetreren, verzoeken, afvorderen, door aandrang verkrijgen
• [Let op: mogelijk oud Nederlands van 1400-1800] verwerver, verkrijger, verzoeker, eiser, hij die iets verkrijgt
• 1) Verzoeker
• rechtsgeschiedenis: 17de eeuw: eiser. Bijv. `de Impetrant comparerende voor de Heere (..)` ...

Toon uitgebreidere definities

Zoek impetrant in het Algemeen Nederlands Woordenboek
Zoek impetrant op Google
Zoek impetrant op Woordenlijst.org
Zoek impetrant in de woordenboeken van het Instituut voor de Nederlandse Taal
Zoek impetrant op Wikipedia