• Etym: Gr. homoios = gelijk(end op); teleutè = einde. - Klankprocédé uit de Klassieke Oudheid bestaande uit rijm aan het eind van verzen, zinnen, zinsdelen of woorden. Het verschijnsel is ontstaan in de tijd dat eindrijm niet gebruikelijk was. Deze stijlfiguur gaf dikwijls aanleiding tot foutief overschrijv...
• Bij een 'homoioteleuton' komen twee of meer woorden met exact dezelfde uitgang na elkaar.
• Het gebruiken van verschillende niet verbogen woorden met gelijke einden in een zin of regel
• Klankprocédé uit de Klassieke Oudheid bestaande uit rijm aan het eind van verzen, zinnen, zinsdelen of woorden. Het verschijnsel is ontstaan in de tijd dat eindrijm niet gebruikelijk was, en kan beschouwd worden als de oorsprong van allerlei vormen van rijm in de latere literatuur.

Toon uitgebreidere definities

Zoek Homoioteleuton in het Algemeen Nederlands Woordenboek
Zoek Homoioteleuton op Google
Zoek Homoioteleuton op Woordenlijst.org
Zoek Homoioteleuton in de woordenboeken van het Instituut voor de Nederlandse Taal
Zoek Homoioteleuton op Wikipedia